Maya ile dünyayı keşfe çıktık 14 ay boyunca neler mi öğrendik ?

• Diş fırçamızın fırça kısmının değilde sapının daha cok diş kaşımak için elverişli olduğunu
• Yumurta sarısını sürmek için kullanılan fırçanın esasında bir saç fırçası olarak daha kullanışlı olabileceğini
• Şifonyerin en alt çekmecesinde ki kıyafetlerin dışarıda yerde daha karışık ve eğlenceli olabileceğini ( nedense annem bir türlü ikna olamadı )
• Büyük ananenin tesbihlerinin kolye olarak kullanılabileceğini
• Çamaşır makinasının içerisini keşfetmeye neden annemin izin vermediğini bir türlü keşfedemedim ama yakındır.
• Klozetin basketbol potası için cok uygun olduğunu ama bu da yasaklar arasında
• Babam kıyafet değiştirdiyse bir anlamı olmayabilir ama annem giyindiyse yuppi dışarı çıkıyoruz demek olduğunu
• Arabadan babam iniyorsa kesin eğlenceli bir yerdeyiz ve geziyoruz ama annem iniyorsa kesin evde gene bir şey unuttu demektir
• Arabayı annem kullanıyorsa bu işte bir terslik var ben neden arkadayım
• Küpleri üst üste dizince annemle babamın sevinci görmek ( neden bu kadar önemliyse anlayamadım )

Daha çok şey yazabilirim… Eğlenceli bir iş esasında bazen cok gergın ve karmasık olabılıyor ama yolu sız buluyorsunuz. Bır birey yetıstırmek cok ama cok önemlı
onu hayata hazırlamak, güven duygusunu aşılamak ve sosyal olarak yetısmesını ıstemek cok zor. Maya şanslı bır cocuk hem annesı hem babası onun ıcın dogruları
bulabılmek adına oncelıkle kendımızı eğitmeye başladık. Nasıl mı ? Piyasa da ınanılmaz cok kıtap var gelısım uzerıne, bizim aradıklarımız özellikle ebeveyn ve cocuk baglantılı olanlarıydı ve sanırım dogru olan 2 kıtabı bulduk. Yabancı bır yazardan Elizabeth Pantley ın ıkı kıtabını edındık, hıkayeler ve sonucları seklınde yazılmıs, akıcı ve anlasılır bır dılde olması bızım ıcın cok buyuk bı avantaj oldu. okudukca yanlısları ve doğruları buluyorsunuz, ben ılk basta hemen kendı anne babamın dogrularını görmeye basladım , emınım onalrda bu kıtabı okuma sansları olsaydı bazı degerlerımız cok farklı olabılırdı. herneyse genede onlar bızım ıcın en dogru olanı yaptıklarından adım gıbı emınım.

Yenı anne olmus olan arkadaslar tavsıyeler vermek ısterım ısteyen kulagına küpe yapar isteyen de sadece okumakla yetınır, bence yasanan her tecrube
mutlaka bı seylerı gızler satır aralarında. mutlu anne mutlu bebek bu benım sloganım mutlu olmak ıcın de neler mı yapılabılınır, kendınıze her seyden evvel zaman verın sadece kendınızle basbasa kalmaya calısın, ben bunu su aralar gece 1 den sonra yapabılıyorum bazen cok yorgun oluyor ınsan ama ınanın bu sessızlıgı cok sevmeye basladım lutfen kıtap okuyun kendınıze bı seyler katın, önceleri evdeyken kendımı bı kutuya kapanmış gıbı hısseder dunyadan haberım yok yaşıyor sanıyordum
akşam Cem eve geldıgınde ona anlatacak neyım var dıye sorgulardım hep. Sonra okumaya daha çok önem verdım. İdefix ve kıtapyurdu sagolsun.
tv de yenı bır suru cocuk gelısımı ıle ılgılı programlar kesfettım, yaşadıgım yerdekı yenı pazar dukkanları kesfetmeye başladık Maya hanımla beraber.
Yanı yaşamayı bende Maya ıle bırlıkte yenıden bır anlam kazandırmaya başladım ve evet mutluyum . gunun 8 saatı oyun oynamak , küpleri üst üste dizmek, top pesınde kosmak, yemek hazırlamak Maya ıle bırlıkte , ütü yapmak bı o kadar Maya ıcın zevklı ( ütülenen her seyı karıstımayı cok sevdıgı ıcın ) olsada bana bazen kabus olabılıyor,
anane ve babanelerın o cılgınca gulumsemelerını gormek, baba ıle kız arasındakı aşkı görmek en güzeli bunu hıc bır zaman kıskanmayacagım cunku bunu
yaşadım ve bılıyorum o yuzden bende keyfını cıkarıp onlar öpüşürlerken bende dınlenıyorum hahaha…..

Hayat güzel cok hemde her gun şükretmek en güzeli, yaşanan zorluklara rağmen çok ama çok güzel, teşekkürler yeniden .

Bu hafta sizinle bir mektup paylaşacağım.
Çok uzun süredir aklımdayadı bunu yazmak. Bu hafta sıra geldi.
‘Garcia’ya Mektup’ Harp Okullarında öğrencilere öğretilen ve paylaşılan bilgilerden en önemlilerinden biridr bana göre. Çok uzun olmasın diye konu ile ilgili haftaya da başka bilgileri paylaşacağım.

1904 Rus-Japon harbinden önceydi. Amerikan gazetelerinin birinde ‘Garcia’ya Götürülecek Mektup’ başlıklı bir yazı çıktı. Yazan tanınmamış bir muhabirdi. Fakat bu kısa yazının anlattığı gerçekler, yüzlerce kitapla anlatılanlardan daha derin, daha özlü idi.

Yazı tesadüfen Çarlık Rusya’nın Demiryolları Nazırı’nın eline geçti. Nazır, bütün memurlarının bu yazının kopyasını yanlarında taşımasını sağladı. O sırada Rus-Japon savaşı başladı. Japonlar esir ettikleri Rus Demiryolları mensuplarının hepsini üzerinde bu yazıyı görerek meraka düştüler. Japon Maarif Nezareti bu yazıyı inceledikten sonra birer nüshasının bütün Japon yurttaşlarının okuyup yanlarında taşımalarım emretti.

Bu yazı, şimdi Birleşik Amerika’da bütün kara ve deniz kuvvetleri mensuplarına ve izcilere verilmektedir. Bu bir gelenek olmuştur.

Amerika Kurtuluş Savaşı’nın bir safhasında İspanya Sömürge Ordusu’nu tecrit edebilmek için Kübalı General Garcia’nın ordusuna talimat göndermek icabetti. Cumhurbaşkanı Mc Kinley, General Garcia’ya bir mektup yazdı. Mektubun süratle yerine ulaşması gerekiyordu. Başkomutanlık karargahında Garcia hakkında bilgi yoktu, neredeydi, nasıl gidilirdi, hepsi meçhuldü. Mektubu götürmeye Teğmen Rowan görevlendirildi. Teğmen Rowan mektubu aldı, torbasına koydu, gitti, döndü, tekmilini verdi. Garcia talimata uyacaktı.

Teğmen Rowan mektubu alınca:
* Bu Garcia da kimdir?
* Nerede bulunuyor?
* Oraya nasıl gidilir?
* Atla mı, trenle mi?
* Harcırahımı kim verecek?
* Arkadaşım Thomas ata daha iyi biner, onu gönderirseniz olmaz mıydı?
* Eşim biraz rahatsız, hem bu hafta izin sırasındaydım’ demedi.

Burada anlatılmak istenen, Teğmen Rowan’ın dört gün sonra Küba kıyılarına ulaşmasının, ormanlara dalarak üç haftalık bir seyahati yaya olarak tamamlamasının, dağlarda ve ormanlarda Garcia’yı bulmasının hikayesi değildir.

Burada anlatılmak istenen konu, bu adamın kişiliğinin her okula örnek insan modeli olarak tanıtılmasının gerekliliğidir. Dünyanın her yerinde. Her gün, milyonlarca yöneticinin Garcia’ya gönderecek mektubu vardır.

Öte yandan, gençlerin muhtaç oldukları bilgiler sadece bir dizi teoriler değildir. Kendilerinden istenen vazifeleri kendi iradeleri ile sonuçlandırma idrakine ve eğitimine de sahip olmalarıdır. Bugün en çok muhtaç olduğumuz budur.

Hizmette fertlerin ilgisizliği ve bilgisizliği, toplumları ve örgütleri felç eder. Hizmetin çarkı dönerken, çarkın her dişlisinin her defasında yeni baştan bilenmesi için zaman yoktur. Yeniden eğitim yapmak gerekir. Öte yandan hizmet devamlı akmaktadır ve sürekli işlerlik içinde olmak zorundadır. Çarkın bir dişi kendi işini hiçbir nedenle durdurmaya yetkili değildir. Bu takdirde hizmet durur.

Bir defasında her yönetici gibi öylesine meşgul iken odama giren bir memur bana: “Efendim, siz birlikte çalıştığım arkadaşlarımdan birini bir derece terfi ettirdiniz… Yaş ve kıdem bakımından aramızda hiç bir fark yok, öğrenimimiz de aynı. O benden daha yakışıklı da değil. Böyle olduğu halde beni hala terfi ettirmiyorsunuz?” dedi.

Ben ise dalgınlık halinde mırıldandım. “Sokakta gürültü var. Duyuyor musunuz? Nedir acaba?”
“- Gidip sorayım efendim” diye memur can sıkıntısı ile cevap verdi.
Biraz sonra döndü: “- Bir arabaymış efendim…”
“- Yükü neymiş?” diye sordum. “- Gidip bakayım efendim…”
Biraz sonra döndü: “- Arabanın yükü bir sürü çuval efendim.”
“- Çuvallarda ne varmış?” “- Gidip bakayım efendim.”
Biraz sonra döndü. “- Çuvallarda çimento varmış efendim…”
“- Nereye gidiyormuş bu araba?” “- Gidip bakayım efendim.”
Biraz sonra dönüp cevap verdi: “- X ve Y inşaat sirkelinin merkez şantiyesine gidiyormuş efendim…”
“- Çok güzel” dedim, “Şimdi bana terfi eden arkadaşınızı çağırır mısınız lütfen? Hani haksız yere terfi eden arkadaşınızı.”

Terfi eden geldi.
Ben mırıldandım: “- Sokakta birtakım gürültüler oluyor nedir acaba?” “-Gidip bakayım efendim.”

Döndüğü zaman şöyle cevap verdi:
“- Kırk çuval Portland Çimentosu yüklü araba. Çimentoların menşei New Orleans. X ve Y inşaat sirkelinin merkez şantiyesine gidiyormuş. Uluslararası ulaşıma ait bir kamyon çuvallarını istasyondan almış. Çuvallardan biri yarı yolda patladığı için şimdi bunun yerini değiştirmeye çalışıyorlar.”

Klemanso”nun meşhur sözü ne kadar güzel: “Bakanlık geç gelenlerle erken gidenlerin karşılaştığı yerdir.” demiş. Bakanlığı süresince de garip vakalara şahit olmuş ki, birçok vecize değerinde de sözler söylemiş.

1906 yılında bir gün aklına esmiş, emrindeki memurların durumunu şöyle bir yakından görmek istemiş. Odalardan birine girmiş, kimse yok. ikincisine girmiş, bomboş. Üçüncü odada bir memur varmış, o da uyuyormuş. Yanında bulunan daire müdürüne dönmüş:
“- Sakın uyandırmayın, yoksa o da çekip gider.” İşte böyle, uzun söze ve uzun izaha benim de sizin de vaktiniz yoktur.
İnsanlığın Garcia”ya mektup götürecek teğmenlere ihtiyacı çoktur.

Biz şanslı büyüyen jenerasyonmuşuz bunu anladım, seyrettiğim hiç bir çizgi filmde şiddet ve kan yoktu. Örneğin tom hep jerry i yakalamk için neler yaşar ama hiç bir zaman ölmezdi ve kan görmezdik. Eşimle ben genelde amerika da yayınlanan dizileri seyretmeye çalışıyoruz maya nın verdiği izinle Diyeceksiniz onlarda saçma dizi hiç mi yok evet var haklısınız. Ama nasıl bir beyin fırtınası  yapıyor ve yazabiliyorlar. Örneğin 5 sezondur oynayan Dr.House rayting rekorları kırıyor aksi takıntılı bir doktorun yaptığı teşhisleri anlatması, insanları bağlıyor ekrana. Lost deseniz ilk 3 sezon evet iyiydi ama artık onlarda sıkmaya başladılar. Bizim kurtlar vadimiz Amerika’nın 24′ü örneğin ikisini karşılaştırdığınızda bizdeki hep siyah rengin hakim olduğu sürekli gece ve kapalı mekanlarda çekilen kareler diğerine baktığınız da dünyayı kurtaran tek adam Jack Bauer hiç bir zaman ölmeyen yada öldürülemeyen bir karakter. Tamam onlarda da abartı var ama nasıl bir aksiyon dizini kuruyorsa bu senaristler nefesini tutarak izlemene sebep oluyorlar.Benim favorim açıkcası Dr. House ve Prison Break ki artık biliyorsunuz Prison Break te bir kanalımızda yayınlanmaya başlandı ve seyretmeyen çoğu kişiler tarafından beğenildi de sadece kanalın neden 5 6 bölümü birden traşlayıp tek bölüm olarak sunduğunu anlamıyorum.

Kısaca televiyon kanallarından isteğim lütfen kopyala yapıştır değil biraz risk alıp yaratıcı diziler yapmanızı istiyoruz……

Aslında bahsetmek istediğim konu bu mantıksızlıkların doğuracağı hatalı davranışlara göz atmak. Katılımcının verdiği örneğe bir örnek de ben verdim. Küçükken hangimizin annesi ya da babası sen elini kızgın sobaya dokundurduğunda ya da başını masaya çarptığında “tu ka ka” diyerek masayı ya da sobayı cezalandırdı? Ben söyleyeyim. Çoğumuzun büyükleri bunu yapmıştır. Şimdi mantıksızlık askerlikte mi yoksa hayatın içinde mi?

Düşününce bir çocuk yetiştirmek için yapılan bu yöntem doğru mudur yoksa yanlış mı? “Çocuğumun eli yandı, soba hatalı; yavrum kafasını çarptı, masa suçlu; al sana” Buna bir başka örnek de yolda yürürken sakin duramayan çocuğa “Sus şimdi seni şuradaki polis amcaya veririm, seni döver; doktor abiye veririm, iğne yapar” denmesi gibi. Sizce doğru olan hangisi?

Burada ben bir doğru göremiyorum. Ne halatın cezalandırılmasına, ne polisle ya da doktorla korkutulmasına ne de masanın sobanın dövülmesine. Hiçbiri doğru değil. Önemli olan çocuğun gelişiminde herşeyi yerine göre anlatıp açıklayarak yolumuza devam etmek. Çocuk nasıl anlar, nasıl anlatırımı düşünmekten çok bunu defalarca da olsa tekrarlamak, ta ki çocuk artık bunu senin anlatığınla doğru olduğunu öğrenene kadar.

Çocuk yetiştirmek sabır ve sakinlik ister. Kendi rahatınız için çocuğun gelişiminde kuracağınız bir söz gelecekte öğretilerinize göre polisten korkan, doktora gitmek istemeyen ve herhangi bir durumda hep kendisinin haklı olduğunu düşünen bir karakter oluşturmanıza sebep olacaktır.

Unutmamak gerekir ki sahip olduğunuz çocuklarınızın karakterleri ona sizin genlerinizden geçmedi. O karakteri siz yetiştirirken oluşturdunuz. Çünkü çocuğunuz sizin aynanız. Bu ayna sizin sayenizde güzellikleri ya da kötülükleri gösteren bir ayna olacaktır.

Lütfen oyuncaklara  dünya paralar vermeyin ilk 3 ay zaten hiçbir şey onun ilgisini çekmiyor sesler ve renkler dışında birde zaten gelen arkadaşlar sayesinde de ınanılmaz cok oyuncağı oluyor … Çıngıraklar özellikle bez olanları tercih edin hem hafif hemde ilgi çekici… ( hmmmm minik kedim şu an çıkartma yaptığı için izninizi alayım ben )

Her bayan yasamıstır su lohusalık depresyonunu ben sanırım onu önce yaşadım 9 ay kadar. Evet gercektende 9 ay boyunca kafam önumde dısarıda kı hayattan bır haber gecırmıstım hayata küsmüş herkesten herseyden nefret etmıstım ben olmayan bır Nılay olmustum, sürekli kusmalar sürekli yorgunluk.. içimde ki minik canavar sanki beni her şeyiyle emiyordu beni tüketmeye başlamıştı…Çalışmaktan çok zevk aldığım kendimi her gün iyi hissederek gittiğim işime gidemez olmuştum nerdeyse ayakta dik duramıyordum. O iş yerinin kapısından içeri girmek Allahım ne kabustu her gun aynı sey her gun aynı sinir ve depresyon….  Yüzümdeki kırmızı lekeler insanların yüzüme bakarak acımaları ve benim ağlama krizlerim şu an bile o günleri hatırlayınca bulantım başlıyor.Bu kabusa en fazla 3 ay dayanabildim ve bir gün ani kararla eşimi arıyıp buna devam edemeyeceğimi ve bir anda istifamı vereceğimi söyleyip mektubu yazmıştım. Buna ben bile ınanamıyordum nasıl oluyorda hormonlarım beni bir anda bu kadar soğutmuştu hayattan. Herkes fikrimi değiştirmek için çabalamıştı doktorum bile rapor alalım doğum yapana kadar evde olursun 12 senelik çabanı bırakma demişti ama konuştuğu kişi ben değildim içimde ki minicik şeyin yarattığı farklı bir kişiydi. İstifadan sonra tek değişen şey hayatımda sadece her gün hazırlanıp dışarı çıkmamak olmuştu J pijamalarla nerdeyse 9 ay yaşayabilirdim ….Sadece 5. Ayın sonunda yuzumdekı kırmızı damalarımdan kurtulmustum ama kusmak son hız devam edıyordu  calısmamak sadece benım ıcın uyku demektı butun gun uyuyabılırdım bulantılarım dısında. Bır gun artık canıma tak ettıgınde doktorumla konusmus bu lanet bulantılarım ve kusmalarımın bıtmesı ne kadar alacak dıye sordugumda  bana verdıgı cevap superdi . Icınde buyumeye calısan ve seni sömüren minicik bir kız var  daha sımdıden cekısmelerınız başladı ve ne zaman göbek bağınızı keserim o an da kesilir demişti ve ben daha 5.5 aylık hamıleydım. Dusunsenıze onumdekı uzun zamanııı…

Kısaca kariyer mi bebek mi seçimini kızım kendi yaptı ve onunla beraber olmamı istedi bundan sucluluk duyuyor muyum kesınlıkle hayır! Onun hayatı keşfedişini görmek ve sizde yeniden dünyayı ona anlatmaya çalışmak her kuş gördüğünde korktuğunu görmek ve her şeyi ağzına götürerek bu nedir ? sorusunu çözmesini seyretmek süper….. Sıkılmıyor muyum ? sanırım artık ufaktan ufaktan iş ilanlarına baktığımı söylersem cevabımı öğrenmiş olursunuz. Ne zaman artık benden sıkılır ve ben ona yetemem sanırım ki bu 2 yaş dönemınde oluyormus bende yeşil sahalara dönerim…( Hmm. Küçük mucit  şu an eline aldığı çırpma telinin ne işe yaradığını anlamaya çalışıyor sanırım yardım etmeliyim ona anlatmalıyım J ve teşekkür etmeliyim yazı yazmama izin verdiği için )