Maya ile dünyayı keşfe çıktık 14 ay boyunca neler mi öğrendik ?

• Diş fırçamızın fırça kısmının değilde sapının daha cok diş kaşımak için elverişli olduğunu
• Yumurta sarısını sürmek için kullanılan fırçanın esasında bir saç fırçası olarak daha kullanışlı olabileceğini
• Şifonyerin en alt çekmecesinde ki kıyafetlerin dışarıda yerde daha karışık ve eğlenceli olabileceğini ( nedense annem bir türlü ikna olamadı )
• Büyük ananenin tesbihlerinin kolye olarak kullanılabileceğini
• Çamaşır makinasının içerisini keşfetmeye neden annemin izin vermediğini bir türlü keşfedemedim ama yakındır.
• Klozetin basketbol potası için cok uygun olduğunu ama bu da yasaklar arasında
• Babam kıyafet değiştirdiyse bir anlamı olmayabilir ama annem giyindiyse yuppi dışarı çıkıyoruz demek olduğunu
• Arabadan babam iniyorsa kesin eğlenceli bir yerdeyiz ve geziyoruz ama annem iniyorsa kesin evde gene bir şey unuttu demektir
• Arabayı annem kullanıyorsa bu işte bir terslik var ben neden arkadayım
• Küpleri üst üste dizince annemle babamın sevinci görmek ( neden bu kadar önemliyse anlayamadım )

Daha çok şey yazabilirim… Eğlenceli bir iş esasında bazen cok gergın ve karmasık olabılıyor ama yolu sız buluyorsunuz. Bır birey yetıstırmek cok ama cok önemlı
onu hayata hazırlamak, güven duygusunu aşılamak ve sosyal olarak yetısmesını ıstemek cok zor. Maya şanslı bır cocuk hem annesı hem babası onun ıcın dogruları
bulabılmek adına oncelıkle kendımızı eğitmeye başladık. Nasıl mı ? Piyasa da ınanılmaz cok kıtap var gelısım uzerıne, bizim aradıklarımız özellikle ebeveyn ve cocuk baglantılı olanlarıydı ve sanırım dogru olan 2 kıtabı bulduk. Yabancı bır yazardan Elizabeth Pantley ın ıkı kıtabını edındık, hıkayeler ve sonucları seklınde yazılmıs, akıcı ve anlasılır bır dılde olması bızım ıcın cok buyuk bı avantaj oldu. okudukca yanlısları ve doğruları buluyorsunuz, ben ılk basta hemen kendı anne babamın dogrularını görmeye basladım , emınım onalrda bu kıtabı okuma sansları olsaydı bazı degerlerımız cok farklı olabılırdı. herneyse genede onlar bızım ıcın en dogru olanı yaptıklarından adım gıbı emınım.

Yenı anne olmus olan arkadaslar tavsıyeler vermek ısterım ısteyen kulagına küpe yapar isteyen de sadece okumakla yetınır, bence yasanan her tecrube
mutlaka bı seylerı gızler satır aralarında. mutlu anne mutlu bebek bu benım sloganım mutlu olmak ıcın de neler mı yapılabılınır, kendınıze her seyden evvel zaman verın sadece kendınızle basbasa kalmaya calısın, ben bunu su aralar gece 1 den sonra yapabılıyorum bazen cok yorgun oluyor ınsan ama ınanın bu sessızlıgı cok sevmeye basladım lutfen kıtap okuyun kendınıze bı seyler katın, önceleri evdeyken kendımı bı kutuya kapanmış gıbı hısseder dunyadan haberım yok yaşıyor sanıyordum
akşam Cem eve geldıgınde ona anlatacak neyım var dıye sorgulardım hep. Sonra okumaya daha çok önem verdım. İdefix ve kıtapyurdu sagolsun.
tv de yenı bır suru cocuk gelısımı ıle ılgılı programlar kesfettım, yaşadıgım yerdekı yenı pazar dukkanları kesfetmeye başladık Maya hanımla beraber.
Yanı yaşamayı bende Maya ıle bırlıkte yenıden bır anlam kazandırmaya başladım ve evet mutluyum . gunun 8 saatı oyun oynamak , küpleri üst üste dizmek, top pesınde kosmak, yemek hazırlamak Maya ıle bırlıkte , ütü yapmak bı o kadar Maya ıcın zevklı ( ütülenen her seyı karıstımayı cok sevdıgı ıcın ) olsada bana bazen kabus olabılıyor,
anane ve babanelerın o cılgınca gulumsemelerını gormek, baba ıle kız arasındakı aşkı görmek en güzeli bunu hıc bır zaman kıskanmayacagım cunku bunu
yaşadım ve bılıyorum o yuzden bende keyfını cıkarıp onlar öpüşürlerken bende dınlenıyorum hahaha…..

Hayat güzel cok hemde her gun şükretmek en güzeli, yaşanan zorluklara rağmen çok ama çok güzel, teşekkürler yeniden .

Lütfen oyuncaklara  dünya paralar vermeyin ilk 3 ay zaten hiçbir şey onun ilgisini çekmiyor sesler ve renkler dışında birde zaten gelen arkadaşlar sayesinde de ınanılmaz cok oyuncağı oluyor … Çıngıraklar özellikle bez olanları tercih edin hem hafif hemde ilgi çekici… ( hmmmm minik kedim şu an çıkartma yaptığı için izninizi alayım ben )

Her bayan yasamıstır su lohusalık depresyonunu ben sanırım onu önce yaşadım 9 ay kadar. Evet gercektende 9 ay boyunca kafam önumde dısarıda kı hayattan bır haber gecırmıstım hayata küsmüş herkesten herseyden nefret etmıstım ben olmayan bır Nılay olmustum, sürekli kusmalar sürekli yorgunluk.. içimde ki minik canavar sanki beni her şeyiyle emiyordu beni tüketmeye başlamıştı…Çalışmaktan çok zevk aldığım kendimi her gün iyi hissederek gittiğim işime gidemez olmuştum nerdeyse ayakta dik duramıyordum. O iş yerinin kapısından içeri girmek Allahım ne kabustu her gun aynı sey her gun aynı sinir ve depresyon….  Yüzümdeki kırmızı lekeler insanların yüzüme bakarak acımaları ve benim ağlama krizlerim şu an bile o günleri hatırlayınca bulantım başlıyor.Bu kabusa en fazla 3 ay dayanabildim ve bir gün ani kararla eşimi arıyıp buna devam edemeyeceğimi ve bir anda istifamı vereceğimi söyleyip mektubu yazmıştım. Buna ben bile ınanamıyordum nasıl oluyorda hormonlarım beni bir anda bu kadar soğutmuştu hayattan. Herkes fikrimi değiştirmek için çabalamıştı doktorum bile rapor alalım doğum yapana kadar evde olursun 12 senelik çabanı bırakma demişti ama konuştuğu kişi ben değildim içimde ki minicik şeyin yarattığı farklı bir kişiydi. İstifadan sonra tek değişen şey hayatımda sadece her gün hazırlanıp dışarı çıkmamak olmuştu J pijamalarla nerdeyse 9 ay yaşayabilirdim ….Sadece 5. Ayın sonunda yuzumdekı kırmızı damalarımdan kurtulmustum ama kusmak son hız devam edıyordu  calısmamak sadece benım ıcın uyku demektı butun gun uyuyabılırdım bulantılarım dısında. Bır gun artık canıma tak ettıgınde doktorumla konusmus bu lanet bulantılarım ve kusmalarımın bıtmesı ne kadar alacak dıye sordugumda  bana verdıgı cevap superdi . Icınde buyumeye calısan ve seni sömüren minicik bir kız var  daha sımdıden cekısmelerınız başladı ve ne zaman göbek bağınızı keserim o an da kesilir demişti ve ben daha 5.5 aylık hamıleydım. Dusunsenıze onumdekı uzun zamanııı…

Kısaca kariyer mi bebek mi seçimini kızım kendi yaptı ve onunla beraber olmamı istedi bundan sucluluk duyuyor muyum kesınlıkle hayır! Onun hayatı keşfedişini görmek ve sizde yeniden dünyayı ona anlatmaya çalışmak her kuş gördüğünde korktuğunu görmek ve her şeyi ağzına götürerek bu nedir ? sorusunu çözmesini seyretmek süper….. Sıkılmıyor muyum ? sanırım artık ufaktan ufaktan iş ilanlarına baktığımı söylersem cevabımı öğrenmiş olursunuz. Ne zaman artık benden sıkılır ve ben ona yetemem sanırım ki bu 2 yaş dönemınde oluyormus bende yeşil sahalara dönerim…( Hmm. Küçük mucit  şu an eline aldığı çırpma telinin ne işe yaradığını anlamaya çalışıyor sanırım yardım etmeliyim ona anlatmalıyım J ve teşekkür etmeliyim yazı yazmama izin verdiği için )

Dün Maya’nın sakin durduğunu gördüğüm anda hemen PS2′yi açtım. Oyun oynamaya başlamadan önce vaziyetimizi şöyle güzel ve kontrollü bir şekilde aldım. Maya, daha henüz yeni yeni oturmaya başladığı için kendi kendine oturur pozisyonda dengesini sağlayamıyor. Bir süre güzel oturuyor ama biraz alkollü gibi sağa sola kayıyor. Kendini çoğunlukla toparlıyor. Ama bir süre sonra ya yoruluyor ya da ilgisini çeken bir şeyi eline almak istediği anda eğildiğinde yıkılıyor. İşte bunu önleyebilmek için sırtını koltuğa dayadım, sol kısmına bir yastık yerleştirdim ve diğer yanına da ben oturdum.

İşte bu noktadan sonra dikkat etmeniz gereken şey oyuna kendinizi kaptırmamak. Eğer kaptırırsanız yuvarlanma eylemi gerçekleşebiliyor. Dün Fight Night R3 oynuyordum. Kariyer oyunu açtığımdan ve heyecanlı bir noktada maç yaptığımdan sanırım kendimi kaptırmışım. Yuvarlanma işlemi gerçekleşmedi ama bir iki yumruğu Maya için yedim diyebiliriz. Sebebine gelince televizyonun sesinin açık olması ve dikkatini çekmesi. İşin ilginç yanı televizyondaki sesin ve hareketlerin sanki benim elimdeki PS2 oyun kolundan kaynaklandığını çözmüşcesine elimdekini almak istedi. Yüzüne baktığımda bir elime bir televizyona bakıyor sonra elimdeki oyun koluna saldırıyordu. Vermeyincede meşhur mızmızlanma sesini çıkartarak ver onu bana diyordu. Kesinlikle oynamak istediğini hissettim. Oyunu durdurup hemen ikinci oyun kolunu önüne bıraktım ve gülücükler atmasını seyre koyuldum. Tabi resimde pek gülücüklerini seyrettiğim görülmüyor ama Nilay fotoğraflarımızı çekmek için gelene kadar uzun bir süre seyrettim.

Maya, oyun kolunu eline alıyor sağa sola atıp kablosundan tutup kendine çekiyor sonra biraz inceledikten sorna yine fırlatıp kablosundan çekmeye devam ediyordu. Görülmeye değer bir sahneydi. Adeta oyunu beraber oynadık sanki.

Derlerki çocuklar göz açıp kapayıncaya kadar büyüyorlar. Evet doğru. Daha dün doğmuştu ve şimdi 7. ayından gün almaya başladı. Bir an evvel daha da büyüsün daha güzel şeyleri daha daha çok birlikte yapalım istiyorum.

İş yerinde çokta büyük olmayan bir masam var. Çok evrak işi olmamasından dolayı yeterli bir masa. Tüm evraklarım kullandığım bilgisayarımda. Kızım doğduğu anda elbetteki her anne-baba gibi bende Maya’nın resmini masama koymak istedim. Resimde gördüğünüz onun iki üç aylıkken çekilmiş bir fotoğrafı (resmin içindeki fotoğraftaki hali). Hemen yanında da daha önceden ilgimizi çektiği için satın aldığımız ve doğumdan kısa bir süre sonrasında yaptığımız ayak izi. Bunu nereden satın aldık hatırlamıyorum (Ek: e-bebek.com’dan satın almıştık. Internet üzerinden değil de mağazasına giderek) ama bir başka benzerini de Profilo Alışveriş Merkezinde ana girişin sol kısmında yer alan bebek mağazasından almıştık. O da evde duvarda asılı.

Ayak izi için buraya, evde duvarda asılı duran el ve ayak izi için buraya tıklayabilirsiniz. Hem fiyatlarını hem de görüntüsüne bakabilirsiniz.

İkisininde yapılışı aynı. Kutu içeriği olarak bir ambalaj içerisinde hamurumuz, hamurun kalıbı (kare, ya da damla şeklini verebilmek için), bir silindir çubuk (kalıbın içindeyken hamurun düzleştirilmesi ve yayılması için), ayak izinin duracağı L şekli ayaklar ve vernik.

Öncelikle hamuru ambalajından çıkardıktan sonra kısa bir süre içerisinde şeklini vermelisiniz. Bunun için kutu içerisinden çıkan küçük karton parçalarının parlak yüzeyini üste gelecek şekilde yerleştirin. Kalıbınızı tam ortasına koyun. Mümkünse sabitlemeye çalışın. Hamuru kalıbın ortasından parmaklarınızla kenarlara doğru yayarak şeklini verin. Son olarak silindirik çubuk ile oklava kullanıyormuşcasına üst kısmını düzleştirin. Ardından yapılacak iş bebeğimizi incitmeden el ya da ayak izini bu hamura bastırmak. Bebeğin uyuduğu zamanı denk getirmeye çalışın yoksa çok ağlıyor. Ayrıca ayak ya da eli çok bastırmanıza gerek yok çünkü hamur oldukça yumuşak bir malzemeden yapılmış. Hemen şekli alıyor. İzi çıkarttıktan sonra kalıbından ya da altındaki kartondan ayırmadan uzun bir süre kurumasını bekleyin. Sonunda da içinden çıkan az miktardaki vernik ile parlatabilirsiniz.

Her gün çalışırken bilgisayar ekranımın yanında ayak izini ve resmini görmek çok güzel. Akşamları da evde kendisiyle oynamak daha kapıdan girer girmez, o zaman baba olmanın ne olduğunu anlıyorsunuz. Evde televizyonun hemen yanındaki duvarda da yukarıda verdiğim ikinci linkteki el, ayak izi ve ortadaki resmi ile hep karşımızda duruyor. Hele hele spot ışıkları yaktığımızda üzerine denk gelen bir spotla süper görünüyor.

11 Ağustos 2008 Pazartesi günü saat 10:38′de dünyaya gelen Maya bundan böyle bu bölümde konu olacak hep. Sadece Maya konu olmayacak. Bir babanın bilmesi ve yapması gerekenler üzerine konuşacağız genelde.

Öncelikle bu sabahtan başlayalım. Geçtiğimiz hafta Çarşamba günü kontrol ve aşılarımızı olacaktık. İşim dolayısıyla Nilay kızımla birlikte hastaneye gitti. Ben yanlarında bulunamadım. Lakin Maya aşılarını olamadı. Ateşinin yüksek olması aşılarının ağır gelebileceği düşünülerek bir haftalığına ertelendi. Bu ateş meselesine başka bir yazıda değineceğim ama bu sabah iş yerimden yarım gün izin alarak üçümüz hastanenin yolunu tutup aşılarımızı yaptırmaya gittiğimiz zamandan bahsedeceğim.

Öncelikle sabahın ilk saatlerini randevu olarak almaya gayret ediyoruz. Herkes bilir ki pediatri kliniği her zaman en yoğun olan kısımlardan bir tanesidir. Bu sebeple planımızı bir iki hafta öncesinden ve günün ilk randevusunu almaya özen gösteririz. Bu sabah ilk randevuyu alamadık ama ikincisi bizimdi.

Bekleme salonunda otururken bizden önceki randevu sahibi anne, baba ve kızları geldiler. Elbetteki iki küçük bebişin birbirlerini gördüklerindeki tepkileri bizlere verdikleri tepkilerden çok daha farklı ve bariz bir sosyalleşme içerisinde oldukları gözlemlenebiliyor. Birbirlerini inceleyip küçük çaplı sesler çıkararak iletişim kuruyorlar.

Hastanelerde pediatri kliniğinde hasta adı olarak hep çocuğunki kullanılır. İşte bu noktada ilk randevu sahibi anne babaya kızlarının TC kimlik numaraları soruldu. Bu aileyi bir kenara bırakalım şimdi, daha sonra gelen ailede de 3 haftalık bir bebek ve ailesi daha geldi. Onlarında TC kimlik numarası soruldu elbet. Her iki ailede de henüz bebeklerinin kimliklerini çıkartmadıklarını gördüm.

Bundan neden bahsettim biliyor musunuz? Ben de her insan gibi kendimi diğer babalar ile karşılaştırıyorum. Ya da onlara bakarak örnekler almaya ya da dersler çıkarmaya çalışıyorum. Kendimle karşılaştırdım elbette bu iki babayıda.

Ben kızım doğduktan iki gün sonra nüfus kağıdı çıkartmaya nüfus idaresine gitmiştim. Maya doğduktan sonraki gün hastane deskine giderek doğum belgesini onlar getirmeden istedim. Belgeyi alır almaz da nüfus idaresine gidip nüfus kağıdını çıkarttım. Hatta bu kadar hızlı çıkan kimlik karşısında şaşırmıştım. İşlerim hızlıca hallolmuştu. Orada hatırladığım şey ise nüfus kağıdını imzalayan müdire hanımın bana tepkisiydi;

- Maya Daştan. 11 Ağustos’ta doğmuş. Bugün ayın 13′ü. Babası naptın sen ya?!

diyerek tepki vermişti. Neden dedim bir anda nüfus kağıdını çıkarmak için geç kaldığımı düşündüm. Geç mi kaldım dediğimde ise.

- Bu ne acele. Git biraz babalığı tat. Demişti.

Aslında Maya doğduğunda o kadar heyecan yapmıştım ki herşeyin bir an önce hazır olması gerekiyor diye düşünüyordum. O sebeple hemen nüfus kağıdını çıkartmak istemiştim erkenden.

Bu sabahki iki babanın bebişlerinin henüz nüfus kağıtlarının olmadığını gördüğümde ise açıkçası şaşırdım. Ben mi acele etmişim yoksa onlar mı çok geniş?

Bu arada yeni doğanlar için nüfus kağıdı çıkartmak için gerekli belgeler şunlar:

• Anne ve babanın nüfus cüzdanları.
• Evlenme cüzdanı,
• Çocuğun doğum belgesi (hastane tarafından verilecek),
• İşlem ve posta ücreti (yanlış hatırlamıyorsam 3 ya da 5 TL idi),
• Anne veya babadan birisinin direkt başvurusu.

Toplamda da 20 dakika gibi bir sürede nüfus kağıdını alıyorsunuz. Bu süre nüfus idaresi çalışanının işlem hızı ve içerisinin kalabalığına göre değişiklik gösterebilir. Sabahın 8′i en uygun saat